Τα Χριστούγεννα, πριν γίνουν στολισμοί, τραγούδια, δώρα και εικόνες, είναι πρώτα απ’ όλα μια εσωτερική κατάσταση. Είναι μια εποχή που κουβαλά ζεστασιά, προσμονή, συγκίνηση και ανάγκη για σύνδεση. Μια εποχή που οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, μοιράζονται περισσότερο, προσφέρουν, θυμούνται, ελπίζουν.
Αυτή ακριβώς τη διάσταση χρειάζεται να συναντούν και τα παιδιά: όχι την επιφανειακή εικόνα της γιορτής, αλλά το νόημά της.
Για τα παιδιά, τα Χριστούγεννα δεν είναι έννοιες. Είναι βιώματα.
Είναι το τραπέζι που στρώνεται αλλιώς. Τα φώτα που ανάβουν το απόγευμα. Τα ρούχα που «μοιάζουν γιορτινά». Οι άνθρωποι που μαζεύονται. Τα δώρα που ανταλλάσσονται. Η αίσθηση ότι «κάτι διαφορετικό συμβαίνει».
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία: όχι στο τι φαίνεται, αλλά στο γιατί συμβαίνει.
Όχι για να γεμίσει το παιδί με πράγματα, αλλά για να συνδεθεί με τους ανθρώπους.
Το δώρο, για ένα παιδί, δεν χρειάζεται να είναι απλώς ένα αντικείμενο.
Είναι ένας τρόπος να του πούμε:
«Σε σκέφτηκα.»
«Σε φρόντισα.»
«Χαίρομαι που υπάρχεις.»
Και αυτό δεν γεννιέται όταν το δώρο γίνεται αυτονόητο ή υπερβολικό.
Γεννιέται όταν το δώρο κουβαλά πρόθεση, χρόνο, νόημα.
Όταν κάτι δίνεται επειδή επιλέχθηκε, επειδή φτιάχτηκε, επειδή προορίζεται για κάποιον συγκεκριμένο.
Τα Χριστούγεννα μάς δίνουν μια σπουδαία ευκαιρία να ζήσουμε την έννοια της προσφοράς, όχι απαραίτητα μέσα από μεγάλες πράξεις, αλλά μέσα από μικρά, αληθινά βιώματα: δίνω κάτι που έφτιαξα, κάτι που διάλεξα, κάτι που σκέφτηκα για κάποιον άλλον.
Και μέσα από αυτό, το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να καταλαβαίνει ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται μόνο γύρω από το «παίρνω». Αρχίζει να γνωρίζει και το «δίνω».
Τα Χριστούγεννα ζούμε και την προετοιμασία. Δεν στολίζουμε απλά για να βγει ωραία η φωτογραφία. Στολίζουμε γιατί περιμένουμε κάτι. Γιατί θέλουμε να υποδεχτούμε…γιατί ετοιμαζόμαστε. Ζούμε την αναμονή. Όχι μόνο για τον Άγιο Βασίλη, αλλά για το πότε θα έρθει η γιορτή, πότε θα έρθουν οι άνθρωποι μας. Πότε θα μοιραστούμε αυτό που ετοιμάσαμε μαζί και μαζί τους. Τα παιδιά δεν χρειάζεται να «μάθουν τι είναι τα Χριστούγεννα». Χρειάζεται να τα νιώσουν στο σώμα τους…στο είναι τους.
Και εδώ υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια:
ο τρόπος που εμείς, οι ενήλικες, ζούμε τα Χριστούγεννα, είναι τελικά ο τρόπος που τα μαθαίνουν και τα παιδιά.
Αν για εμάς είναι άγχος, υποχρέωση και επιφάνεια, αυτό θα περάσει και σε εκείνα.
Αν όμως είναι απλότητα, σύνδεση, προσφορά και αγάπη, τότε αυτά ακριβώς θα γίνουν και ο δικός τους εσωτερικός χάρτης.
Τα Χριστούγεννα δεν χρειάζονται πολλά «θεάματα».
Χρειάζονται αλήθεια.
Χρειάζονται χρόνο μαζί.
Χρειάζονται μικρές πράξεις φροντίδας.
Χρειάζονται ήσυχες, κοινές, ζεστές στιγμές.
Μέσα από αυτές, το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να καταλαβαίνει τι σημαίνει αγάπη, μοίρασμα, προσφορά, κοινότητα. Και αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να του δώσουμε, όχι μόνο για τα Χριστούγεννα, αλλά για όλη του τη ζωή.